Zo te zien waren ze hoogontwikkeld.
- Geen overlevenden. - Ook geen lijken.
Afgaande op de begroeïng is de destructie niet recent.
Ik vang zwakke energiesignalen op.
Niks gevaarlijks, zo te zien.
Ze verkeert nog in perfecte staat.
Dit is vast een grafkelder of zoiets.
Of een laboratorium.
Hoezo ?
De signalen die ik hier opvang, komen van haar vandaan.
Kolonel O'Neill voor u.
- Hallo, generaal. - Iets gevonden ?
Hetzelfde als de verkenningssonde. Een complete ravage.
Maar Carter heeft nog iets anders ontdekt.
- Weet u al wat meer ? - Ze vermoedt dat 't een robot is.
Het is vrijwel zeker een kunstmatige levensvorm,
maar hier kan ik weinig vaststellen.
Mag ze mee naar de basis voor nader onderzoek ?
Is dat wel veilig ?
Vast wel. Ik krijg slechts zwakke energiesignalen.
Ze kan in quarantaine. Het is de moeite waard.
Misschien komen we er zo achter wat er met deze beschaving is gebeurd.
- Akkoord. Breng maar mee. - Mooi.
- Bedankt. - Over en uit.
DREIGING
- Hé, Janet. - Leuk aan 't spelen ?
Nou. Het is een zeldzaam geavanceerde robot.
Kijk hier maar eens.
- Is dat nanotechnologie ? - Het is 'n herstelmechanisme.
- Het doet alleen niks. - Alleen als het bij haar weg is.
Volgens de scan zit 't energiecentrum hier.
Er zit een mechaniekje waarmee je erbij kunt.
Dat wou ik net uitproberen.
De oude beschavingen droomden al van synthetische mensen
lang voordat de term "robot" ingeburgerd raakte.
Ze zijn een middel om ons bewustzijn het eeuwige leven te schenken.
Een middel ?
De majoor en ik overleggen net of we de robot zullen activeren.
Kan dat dan ?
Ik weet nu hoe ik haar kan opladen.
Ze is nu maar voor een procent actief.
Hopelijk werkt haar geheugen nog. Als ze een geheugen had.
Juist ja. En wat is het nut ?
De technologie is wonderbaarlijk.
Misschien kan ik achterhalen hoe dingen werken.
Haar neurologische netwerk evenaart onze hersenen.
Ja, en ?
Nou, ik hoop dus dat de robot me kan helpen
bij het ontdekken van hoe ze in elkaar steekt.
En nu ?
Geen idee. Ze zou nu opgeladen moeten zijn.
Ik ben geen aanzetknop tegengekomen.
Misschien is ze te lang uit geweest.
Probeer het 's met een kus.
- Ze heeft een hartslag. - Heeft ze dan een hart ?
Het was de bedoeling dat ze zo echt mogelijk overkwam.
Waar ben ik ?
Je bent op de planeet aarde. Ik heet Daniel Jackson.
Dit zijn majoor Samantha Carter en Jack O'Neill.
Mijn naam is Reese.
- Waar is m'n vader ? - Dat is niet duidelijk.
Ik zal het even uitleggen.
- U doet me toch niets ? - Zo zijn we niet.
Hoe kom ik hier ?
Je bent via de sterrenpoort hier gebracht.
- De wat ? - Er stond er een op je planeet.
Je kunt er mee door de ruimte reizen.
Dat leggen we nog wel eens uit.
- Waarom ben ik hierheen gebracht ? - Dit is geen leuke boodschap.
De beschaving op je planeet is verwoest.
- Hoe dan ? - Dat weten we niet.
We hoopten dat jij ons dat kon vertellen.
Ik...
- Ik sliep. - Zo hebben we je ook gevonden.
- Wat is er met m'n vader gebeurd ? - Verder heeft niemand het overleefd.
Heb je echt geen idee wat er gebeurd is ?
M'n vader voelde 't aankomen. Daarom moest ik gaan slapen.
Hij zou me wekken als 't weer veilig was.
We voelen echt met je mee.
Wat wilt u van me ?
We willen gewoon meer weten.
- Wat dan ? - Over je planeet en zo, en ook...
- Over jou. - Hoezo over mij ?
Ik wil graag weten hoe je in elkaar zit.
Hoe je nou precies functioneert.
- Net als u toch zeker ? - Niet helemaal, voor zover ik kan zien.
- Wat is dan het verschil ? - Sam, kan ik je even spreken ?
Wij gaan even de kamer uit. Is dat goed ?
We zijn zo weer terug.
Momentje.
- Ze weet niet dat ze een robot is. - Hoe kan je dat nou ontgaan ?
Toen jouw bewustzijn in 'n robot zat, wist je dat ook niet meteen.
- Wat stel je voor ? - Dat we 't haar niet vertellen.
Ze heeft net gehoord dat d'r planeet is verwoest.
Wat zou dat ?
Het is toch maar 'n machine ?
D'r vader is ze ook al kwijt.
- Het blijft een machine. - Dat is zo.
- Ze had niet echt een vader. - Haar schepper dan.
Of we praten met 't bewustzijn van iemand met 'n vader.
We hebben eerder te snel met een oordeel klaar gestaan.
Dat klopt. Maar ze heeft er recht op te weten dat ze een robot is.
Laten we toch maar even wachten.
Ze leek me behoorlijk van streek.
Voor een machine.
Haar psychische reactie is niet te voorspellen.
Het kan best dat ze gewoon geprogrammeerd is.
Daar komen we het snelste achter door haar voorlopig in haar waarde te laten.
Dat kan geen kwaad.
- Toch is het gek. - Wat precies ?
Wie verwoest er nou een hele planeet
om vervolgens een technisch wonder te sparen ?
- Dat probeert hij juist uit te vogelen. - Misschien hebben we iets gemist.
Ik ga wel terug.
- Is de rest van je planeet ook zo ? - Nee, die is heel anders.
Vertel dan eens.
Er zijn legio klimaten en landschappen, grote oceanen, heel veel culturen.
Met heel verschillende mensen.
- Het klinkt mooi. - Dat is het eigenlijk ook wel.
- Mag ik eens een kijkje nemen ? - Binnenkort.
- Waarom niet nu ? - We hebben nog veel te bepraten.
Dat weet ik wel, maar we praten al zo lang.
Dat is zo, maar we zijn toch nog lang niet uitgepraat ?
Ik weet inderdaad best veel.
Door welk gevaar werd jullie planeet bedreigd ?
Nou, dit hadden we net zo goed niet kunnen doen.
- Nog iets gevonden ? - Niks dan puin.
Dan gaan we maar weer.
We zochten toch naar atypische autochtone technologie ?
Die formulering hebt u vast niet van mij, majoor.
Volgens majoor Carter was niks te onbeduidend.
- Wat hebt u gevonden ? - Het is vast niks. Deze stukjes.
Mij komen ze niet bekend voor.
Weet u wat het zijn ?
Geen signaal. Deze blokken zijn dood. Ze lagen er vast al sinds de destructie.
Zaten de repliceerders erachter ?
- Dus ze zitten ook in dit stelsel. - En al heel lang.
Raar. Repliceerders zijn toch juist uit op technologie ?
Waarom vreten ze dan de rest op, maar Reese niet ?
- Misschien kon ze zich verdedigen. - Ze sliep.
Zou ze iets afgeven waar ze niet tegen kunnen ?
- Het hoeft niet eens expres te zijn. - Een spraytje ?
Reese kan de sleutel zijn tot de val van de repliceerders.
Misschien wel. Maar zo ver is het nog niet.
- Dr. Jackson, bent u al iets wijzer ? - Niet echt.
Ze springt steeds van de hak op de tak.
Het is net een klein kind.
Volgens mij weet ze meer dan ze voorgeeft.
- Houdt ze dingen achter ? - Zo voelt het wel.
Waarom maak je 'n robot kinderachtig ?
Misschien is haar bewustzijn overgenomen van een kind.
Of misschien is ze wel gewoon niet goed geprogrammeerd.
Als ze echt iets achterhoudt, moeten we voorzichtig te werk gaan.
Ik vind dat we haar de waarheid moeten vertellen.
Als we haar dwingen om haar ware aard onder ogen te zien,
laat ze misschien haar ingebouwde prioriteiten varen.
- Leuk, daar ben je. - Wat is dat ?
Zelf gemaakt. Wat vind je ervan ?
Mooi. Hoe heb je dat gedaan ?
Ik verveel me zo. Mag ik nou naar buiten ?
Kom even zitten. Ik wil met je praten.
- Geen zin. - Eventjes maar. Ga zitten.
Niet weer. Hebben jullie nooit eens lol ?
Niet vaak genoeg. Ga nou zitten.
- Gaan we daarna wat leuks doen ? - Goed.
- Je weet toch dat iedereen anders is ? - Ja, natuurlijk.
Zo zijn er ook allerlei andere levensvormen.
Dit is supersaai, hoor.
Ik heb meer met die meid gemeen dan ik dacht.
Je denkt dat je bent zoals ik. Dat is niet zo.
- Volgens papa ben ik heel bijzonder. - Dat is ook zo.
Van buiten lijken wij op elkaar, maar we zijn heel anders.
- Ja, logisch. - Ik bedoel van binnen.
Hoe anders ?
Ik ben van vlees en bloed.
Jij bent een machine.
Wel een heel ingewikkelde machine. Een soort computer, eigenlijk.
- Maar ik leef toch ? - Jawel, maar niet zoals ik.
Ook al lijk je op een mens, je bent er geen.
Ik ben wel een mens.
Nee Reese, dat ben je niet. Ik kan het bewijzen.
Ik wil hier weg. Laat me gaan.
Dat liep weer gesmeerd.
Misschien was haar reactie wel voorgeprogrammeerd.
- Robot-ontkenning ? - Daar ziet het wel naar uit.
Is 't al bij iemand opgekomen dat ze zo lang stil heeft gelegen
dat ze nu misschien kapot is ?
Of dat ze nooit goed heeft gefunctioneerd ?
- Moeten we haar uitzetten ? - Vraag dat maar aan ons slachtoffer.
Ik snap 't wel. Ik heb 'r gekwetst.
Je kwetst mij zo vaak, maar daarom pleur ik je nog niet door de muur.
Reese heeft de repliceerders overleefd.
We kunnen vast iets van haar leren.
Eindelijk.
Ben je boos ? Ik deed 't niet expres.
- Dat weet ik. - Gelukkig.
- Ik ben ook niet meer boos op jou. - Pardon ?
Je viel me toch aan ?
Ik heb je niks gedaan.
- Laat ook maar. - Nee, ik wil het uitpraten.
Hé, toe nou. Ik verveel me zo. Ik wil eruit.
Ik wil je wereld zien. Waarom zijn jullie toch zo bang voor me ?
- We zijn niet bang. - Ik doe heus niks.
Weet ik toch.
Ik heb iets voor je gemaakt.
Je zei toch dat je vaker lol wou hebben ?
Niet bang zijn. Het is maar 'n speeltje.
Dat glas is zuurbestendig, maar niet getest op repliceerdergif.
Wat doet dat gevaarlijke ding hier nog ?
- Ze heeft 'm zelf gemaakt. - Maar hoe ?
Ik denk dat ik dat wel weet.
Met de nanotechnologie voor haar zelfherstel
kan ze op microniveau materie transformeren.
Ze weet hoe ze in elkaar zitten, dus ze kan ze ook verslaan.
- Maar wil ze kwijt hoe ? - Dat is het probleem.
Ze weigert te praten. Ik wou haar cadeautje niet en nu is ze beledigd.
Dit gaat m'n kennis ver te boven.
Ik stel voor om de Asgards om hulp te vragen.
Akkoord. Dat kan SG-2 mooi doen.
Jullie proberen of je nog iets kunt lospeuteren.
Reese, we moeten praten.
Wat weet je over de repliceerders ?
De repliceerders ?
Zo noemen wij die dingen.
- Het is een speeltje. Hij doet niks. - Dat denk je maar.
Het heelal zit er vol mee. Ze vernielen alles wat ze aanraken.
- Hoe bedoelt u ? - Jouw planeet ook.
Dat ben je heus nog niet vergeten.
U wilt me kapotmaken.
- Rustig. - We doen je niks. Wat is er gebeurd ?
Ik kon er niks aan doen.
De mensen op m'n planeet waren bang.
Ze wilden m'n speeltjes kapotmaken. En mij erbij.
M'n vader had een fout gemaakt, zeiden ze. Ik deugde niet.
Wat heb jij toen gedaan ?
Ik leerde ze hoe ze zich konden verdubbelen.
En hoe ze zichzelf en mij konden verdedigen.
- Voor als we weer gevaar liepen. - Je bent 'n goeie lerares.
- Waarom heb je ze laten aanvallen ? - Ik wilde ze tegenhouden.
Maar ze luisterden niet meer naar me.
Waarom ben je gaan slapen ?
Ze hadden iedereen vermoord. M'n vader ook.
En ze hadden me achtergelaten.
Ik was zo alleen. Ik had verdriet.
U vindt me niet lief meer.
U denkt dat ik slecht ben.
- Je moet ons helpen. - De repliceerders zijn gevaarlijk.
- Het kan zo niet doorgaan. - Je wilt ze kapotmaken.
- Ze zijn slecht. - En ik moet zeker ook kapot.
Jullie vinden dat ik niet deug. Jullie haten me.
SG-2 heeft geen contact kunnen maken met de Asgards.
- Niet ? - Als ze nog maar bestaan.
Het zou rot zijn als de Asgards net nu van de repliceerders zouden verliezen.
Die ukken zijn taai, hoor.
Deze robot is te moeilijk voor ons.
We kunnen het proberen, maar zonder de Asgards
hebben we niets aan Reese in de strijd tegen de repliceerders.
- Werkt ze niet mee ? - Ze doet geen bek open.
Ze voelt zich ongeliefd. Haar volk vond haar slecht gemaakt.
- Ze wilden haar uitschakelen. - Dan waren ze slimmer dan wij.
Reese zit fout in elkaar. Ze is heel slim, maar ook heel onvolwassen.
Ze wou zich beschermen en heeft per ongeluk een dodelijk wapen gecreëerd.
Misschien. Maar ze heeft vanaf het begin gelogen.
Majoor, dit gaat onze krachten te boven.
Tot we de Asgards bereiken, wil ik dat u de robot uitschakelt.
- Dat wordt nog wat. - Doe wat nodig is.
Het beeld is weg. Ik krijg het niet meer terug.
We gaan wel even kijken.
De camera's zijn uitgevallen.
Ze zitten hier.
- Ze leven gelukkig nog. - Waar is ze ?
De deur stond open. Ze is ontsnapt.
Repliceerders.
Met O'Neill. Hammond, graag.
Er lopen hier repliceerders rond.
De basis moet dicht. We gaan er achteraan.
Dat is goed. De robot is er ook vandoor.
Ze mag niet stuk gaan, kolonel.
Als het even kan, mag ze niet stuk.
Begrepen. Hoe heeft dit kunnen gebeuren ?
Er was geen materiaal voor nieuwe repliceerders.
Dan had ze al meer blokken gemaakt. Wie weet hoeveel er rondlopen.
Het systeem is al aangetast. Ik vergrendel het.
- Is de afstemcomputer dan veilig ? - Nee, maar 't geeft ons wel meer tijd.
Majoor, ze zitten op niveau 28. Ze gaan naar de centrale regelkamer.
Begrepen.
We kunnen ons beter terugtrekken.
Ze staat bij de poort. De deur is op slot.
- Ze wil naar huis. - Van mij mag ze.
- Ze mag niet weg. - De Asgards pakken 'r wel aan.
Ze voelt zich bedreigd. Gaat ze dan naar huis ?
En stel dat de repliceerders weer gaan muiten.
Dan gooien we toch 'n kernbom ?
- Ik wil haar tegenhouden. - Hoe wou je dat aanpakken ?
- Door haar vertrouwen terug te winnen. - En dan ?
Geen idee. Dat zie ik dan wel weer.
Misschien kan je proberen haar chip weg te halen.
- Ze heeft repliceerders bij zich. - Geen gewone.
Deze luisteren naar haar. Als zij uit staat, doen ze misschien niks.
Hun doel is haar bescherming. Zonder Reese zijn ze stuurloos.
Of ze vallen aan om haar macht te herstellen.
- Dan staan jullie klaar. - Vooruit dan maar, Dr. Jackson.
Generaal, met alle respect: Dit is geen goed idee.
Ik hoop van wel.
Reese, doe open. Ik wil met je praten.
Activeer de sterrenpoort.
Ik wil niet dat je gaat.
- Je haat me. - Dat is niet waar. Niemand haat je.
Ze zijn bang voor me.
- Ze snappen je niet. - Ik wilde niemand pijn doen.
Dat weet ik toch.
- Blijf nou. - Te laat.
Ik ben de computer binnen. Ik kom er zelf wel achter.
Reese, ik wil niet dat je weggaat.
Waarom niet ?
Ik wil vrienden met je zijn.
- Ik heb nooit 'n vriend gehad. - Nu heb je mij.
Die speeltjes zijn leuk, maar het zijn geen mensen.
- Ze beschermen me. - Dat doe ik voortaan.
- Beloof je dat ? - Absoluut.
Niemand doet je iets.
Kom mee.
Je wou m'n wereld toch zien ?
- Echt ? - Tuurlijk.
Je probeert me erin te luizen. Je liegt tegen me.
Liegen mag niet.
Ik laat me geen pijn doen.
Daniel zit in de problemen. Er komen repliceerders naar buiten.
Begrepen. We vallen binnen.
De repliceerders mogen de basis niet af. Start de zelfvernietiging.
De hoofdcomputer is vergrendeld.
Er zit niets anders op dan het zelf te doen.
Reese, luister nou.
Zeg dat ze ophouden.
Ik tel tot drie.
Vrij.
We starten de zelfvernietiging zo.
Ik hoor niks.
Op mijn teken.
Drie, twee, een, aan.
De zelfvernietiging staat aan. U hebt vijf minuten.
Begrepen.
Bedankt.
Pas op.
Laat ze ophouden.
- Dat kan je alleen zelf. - Jullie willen me dood.
We willen niet dat je ons ook vernietigt.
- Dat was niet mijn schuld. - Jij hebt de repliceerders gemaakt.
- Je hebt ze hun gang laten gaan. - Ik kon er niks aan doen.
Je had kunnen ingrijpen voor het te laat was. Net als nu.
Stop.
- Wat doet ie toch ? - Hij lijkt wel in de war.
Je vader heeft een fout gemaakt.
Je hebt je wereld vernietigd.
- Dat was niet de bedoeling. - Weet ik.
- Maar nu gaat die van mij er ook aan. - Dat wil ik helemaal niet.
Daarom moet je er nu mee ophouden.
Er overkomt je niets. Misschien kunnen we je wel maken.
Hoe dan ?
Zet je speeltjes nou uit. Alles komt goed.
Ik geloof je niet.
Kolonel, de repliceerders gaan initiatief vertonen.
Ik maak je zelf wakker.
We zijn vrienden. Ik wil niet dat je sterft.
Jij mag ook niet doodgaan.
Wat gebeurt daar ?
De repliceerders zijn uitgeschakeld.
Ik heb de chip.
Stop de zelfvernietiging.
Hufter dat je bent.
Nou, graag gedaan hoor.
- Moest ze nou echt dood ? - Jazeker.
Ze wou ze uitzetten.
Dat kon ik niet weten. En jij ook niet.
Ze stopten op haar bevel, niet dankzij jou.
Volgens Carter luisterden ze niet.
Als er ook maar een was ontsnapt, hadden we het kunnen schudden.
Ze was onze enige kans om ze te verslaan. Nu is ze dood.
Hoor eens...
Het spijt me heel erg.
Maar het kon niet anders. Dat weet je best.
Attentie, dit is SG-1. Doorzoek de basis.
Ik wil die rotdingen hier weg hebben.